Crematieplechtigheid oud-commando Wim Hesselink

Na een periode van afnemende gezondheid is ons zeer gewaardeerde lid Wim Hesseling op 11-1-2019, vechtend tot het allerlaatst, te Nijmegen overleden. Wim was van de lichting 62-6. In maart 1963 behaalde hij de Groene Baret. Hij bekwaamde zich verder in verschillende diciplines en stond bekend als een hardwerkende en fijne dienst-kameraad met een gezond gevoel voor humor. Zijn taaiheid bezorgde hem de bijnaam "de Knoest". De skills die hij toen bij de commando's heeft opgedaan paste hij in zijn verdere loopbaan als timmerman voortdurend toe. Wim was er trots op dat hij bij het KCT had gediend. Ook vond hij het een eer dat hij al 50 jaar gerechtigd was tot het dragen van de Groene Baret. Hij was lid van de Commandovereniging Gelderland en was ondanks zijn zwakke gezondheid van de laatste jaren, toch nog af en toe met zijn Willy aanwezig bij enkele activiteiten. Hij droeg de vereniging dan ook een warm hart toe.
Onder grote belangstelling, waaronder een flinke afvaardiging van Commandovereniging Gelderland, werd de crematieplechtigheid gehouden in de Boszaal van crematorium Jonkerbos te Nijmegen. Wim werd door de oud-commando's in de aula gebracht en op de katafalk geplaatst. Dit onder begeleiding van een trompetist die de "Last Post" speelde. De oud-commando's brachten na de plaatsing de eregroet.
Dochter Angeliique heette de aanwezigen welkom en nodigde de kleinkinderen uit om de kaarsjes aan te steken ter nagedachtenis aan hun geliefde Opa. Daarna vertelde zij over een hard werkende, strenge maar rechtvaardige vader. Vaak waren er pittige discussies. Heel toepasselijk was de mooie en bekende muziek "Its now of never" van Elvis Presly. Een goede bekende van de familie schetste in treffende woorden de levensloop van de overledene waarin Wim naar voren werd gehaald als een prettige man met karakter die veel over had voor een ander. Wim van Gelder sprak namens de vriendenkring van Wim. Allen waren trots op hun kameraad met wie je zo gezellig een biertje kon drinken. Maar hij was ook altijd bereid om anderen te helpen of een klusje te doen. Hij vertelde dat Ger Jansen met een minpuntje vond dat Wim zich niet zwart liet betalen, maar altijd een bonnetje wilde hebben. Muisstil werd het toen het beroemde commandolied "The Green Baret" werd gespeeld.
Partner Willy gaf uiting van haar grote liefde voor Wim en liet daarbij weten hem zeer te zullen missen. "In Dreams" van Roy Orbison versterkten haar mooie woorden. Een verpleegkundige, die Wim mede tijdens zijn ziekte heeft verzorgd, had in een brief geschreven (die door Angelique werd voorgelezen) dat zij hem o.a een gouden bikkel vond. Een man die goed kon relativeren. Een kleindochter was erg verdrietig, zij zal nog veel aan haar Opa denken. Volgens haar hebben alle kleinkinderen veel met Opa gelachen en ondernomen tot het niet meer ging.
In haar slotwoord gaf Angelique blijk moeite te hebben met het afscheid nemen van een liefdevolle vader, met leuke humor en zelden klagend. "Maar mooie herinneringen maken veel goed" aldus Angelique. Zij dankte vervolgens allen die hebben bijgedragen om de ziekte en verzorging zoveel mogelijk dragelijk en mogelijk te maken. Met het spelen van het indrukwekkende lied van Elvis Presly "My Way" kwam een eind aan de plechtigheid. De oud-commando's namen als geheel afscheid van Wim door het brengen van de eregroet.
In de koffiekamer was men, na het condoleren van de familie, nog geruime tijd in de gelegenheid om met elkaar van gedachten te wisselen. Zo hebben wij afscheid kunnen nemen van een geliefde oud-commando. Wij wensen Willy, kinderen, kleinkinderen en familie veel sterkte bij het dragen van dit zware verlies. Eens commando, altijd commando.