Mieke wat trammelant aan haar linkeronderbeen
Door: Co Hartman
Blijf op de hoogte en volg Co Hartman
29 November 2019 | Nederland, Apeldoorn
Onderwerp: Mieke
De laatste vrijdag 22-11-2019, waren wij bij Marcel, Katja, Charlotte en Mark in Somerset West. Wij bivakkeerden in een mooi cottage, die aan de achterkant van hun huis is gemaakt. Daarvoor moesten wij wel een trap oplopen, maar dat ging steeds goed met Mieke, want dat doet ze thuis ook.
Op zaterdag krijgt Mieke zoveel pijn in haar linkeronderbeen dat ze haast niet meer kon lopen. Hele kleine stukjes ging net. Met Marcel meegeweest naar een winkelcentrum in de buurt. Ze had veel pijn en Marcel is gaan vragen of er een rolstoel was en inderdaad er kwam iemand aan met een rolstoel. Wij zijn naar de clinic gegaan in dit centrum en daar was ook een arts. Die heeft haar been nagekeken, alleen toen wij thuis kwamen bleek ons dat de goede man het verkeerde been had onderzocht. Kon hij niets aan doen, want Mieke vertelde hem dat het haar rechterbeen was, dat is ze namelijk gewend dat die wat pijn doet. Ze had op moment niet in de gaten dat ze pijn had aan haar linkerbeen. Doordat ze zat denk ik dat ze niets voelde, maar zou gauw ze ging lopen speelde het linkerbeen op. Op dinsdag zijn wij vertrokken naar Bellville waar onze aangetrouwde nicht woont die met Ab van Garderen was getrouwd. Die vond het prachtig dat wij kwamen en was daar heel dankbaar voor. Wij zouden een dagje bij haar blijven en zijn de volgende morgen naar Tijgervalley geweest om nog het een en ander te kopen voor wij zouden vertrekken. Na 50 meter te hebben gelopen stond ze te huilen van de pijn en vroeg of zij dit elke dag moest doen. Haar verteld dat wij in Zuid-Afrika waren en dat ze dit dus niet elke dag hoefde te doen. Ik ben naar een helpdesk gegaan waar je van alles kon vragen en daar waren rolstoelen te leen. Ik moet zeggen dat is hier beter georganiseerd dan in Nederland. Mieke in de rolstoel gezet en wij konden heerlijk een wandeling maken door dit gigantische complex. Nadat wij dat hadden gekocht wat wij wilde hebben zijn wij weer naar huis gaan. Het was voor Mieke ook meer dan genoeg. Donderdag zijn wij met Kulula naar Johannesburg gevlogen. Wij hadden hulp gevraagd voor Mieke en er stond iemand klaar met een rolstoel. Dat ging dus prima. Je wordt dan bij vertrek als eerste de slurf ingereden en kun je het vliegtuig in gaan. Ik had stoelen gehuurd op de derde rij van voren, dus Mieke hoefde maar een klein stukje te lopen. Ook in Johannesburg stond er hulp klaar en die bracht ons naar de plek waar iemand het zou overnemen om Mieke naar het KLM toestel te rijden. Dat ging allemaal prima.
Vrijdagmorgen waren wij om 10.00 uur op Schiphol en ook daar stond iemand klaar om Mieke te rijden en waren wij vrij snel klaar met alles.
Onderweg zei Yolande bel de huisarts even om te kijken of wij dezelfde dag nog terecht konden. Nu dat kon nadat ik mijn verhaal had verteld. Om 15.20 uur de plv huisarts, die voelde even en stuurde ons direct door naar het zks om bloed te laten prikken. Ze waren dus bang voor een trombosebeen. Ik heb later gebeld met de huisartsenpost in het zks en kreeg de mededeling dat wij om 22.20 uur daar werden verwacht. Yolande was daar ook en na een behoorlijk poosje wachten waren wij aan de beurt. Opnieuw het verhaal vertellen, been onderzoeken en alles wat noodzakelijke was werd gedaan. Het was ondertussen half een geworden en wij waren het wel een beetje zat na 40 uur geen slaap. Wij konden naar huis, maar moesten de volgende dag om 10.00 uur weer naar de huisartsenpost komen. Om 01.00 uur naar bed en om 8.00 uur er weer uit. Opnieuw werd naar het been gekeken en gevoeld en werd er besloten een echo te maken. Er was net wat ruimte daar en wij konden direct er naar toe. Heel apart om zoiets te zien. Duurde ongeveer een klein half uur en degene die de echo deed bij Mieke liet ons al weten dat hij eigenlijk niets kon vinden dat verontrustend was. Wij terug naar ons plekje vlak bij het koffieapparaat en dan wachten op de uitslag van de artsen die zich hierover zouden buigen. Yolande ging wat te eten halen en in die tijd kwamen net de 2 vrouwelijke artsen bij ons die vertelden dat er wel wat verhoging was, maar dat dit niet verontrustend was. Wij konden dus naar huis. Dat hebben wij gedaan en Yolande hartelijk bedankt dat zij al die tijd bij ons was. Ik ga straks even proberen of ik al wat van de onze huisarts te horen kan krijgen. Misschien moet zij wel weer aan de therapie. Indien noodzakelijk laat ik jullie wel weten wat er gaat gebeuren.
Nog even een natrapper, eergisteren zijn wij vroeg naar bed gegaan en ik hebben geslapen tot 12.00 uur de volgende dag en Mieke tot 15.00 uur. Wij hadden het dus nodig. Hiermee is dus echt een eind gekomen aan onze schitterende reis naar Zuid-Afrika, waar wij met veel plezier en dankbaarheid aan terug denken. Iedereen hartelijk bedankt voor de goede verzorging en de interesse in alles wat wij hebben meegemaakt.
Liefs van ons
Mieke&Co
De laatste vrijdag 22-11-2019, waren wij bij Marcel, Katja, Charlotte en Mark in Somerset West. Wij bivakkeerden in een mooi cottage, die aan de achterkant van hun huis is gemaakt. Daarvoor moesten wij wel een trap oplopen, maar dat ging steeds goed met Mieke, want dat doet ze thuis ook.
Op zaterdag krijgt Mieke zoveel pijn in haar linkeronderbeen dat ze haast niet meer kon lopen. Hele kleine stukjes ging net. Met Marcel meegeweest naar een winkelcentrum in de buurt. Ze had veel pijn en Marcel is gaan vragen of er een rolstoel was en inderdaad er kwam iemand aan met een rolstoel. Wij zijn naar de clinic gegaan in dit centrum en daar was ook een arts. Die heeft haar been nagekeken, alleen toen wij thuis kwamen bleek ons dat de goede man het verkeerde been had onderzocht. Kon hij niets aan doen, want Mieke vertelde hem dat het haar rechterbeen was, dat is ze namelijk gewend dat die wat pijn doet. Ze had op moment niet in de gaten dat ze pijn had aan haar linkerbeen. Doordat ze zat denk ik dat ze niets voelde, maar zou gauw ze ging lopen speelde het linkerbeen op. Op dinsdag zijn wij vertrokken naar Bellville waar onze aangetrouwde nicht woont die met Ab van Garderen was getrouwd. Die vond het prachtig dat wij kwamen en was daar heel dankbaar voor. Wij zouden een dagje bij haar blijven en zijn de volgende morgen naar Tijgervalley geweest om nog het een en ander te kopen voor wij zouden vertrekken. Na 50 meter te hebben gelopen stond ze te huilen van de pijn en vroeg of zij dit elke dag moest doen. Haar verteld dat wij in Zuid-Afrika waren en dat ze dit dus niet elke dag hoefde te doen. Ik ben naar een helpdesk gegaan waar je van alles kon vragen en daar waren rolstoelen te leen. Ik moet zeggen dat is hier beter georganiseerd dan in Nederland. Mieke in de rolstoel gezet en wij konden heerlijk een wandeling maken door dit gigantische complex. Nadat wij dat hadden gekocht wat wij wilde hebben zijn wij weer naar huis gaan. Het was voor Mieke ook meer dan genoeg. Donderdag zijn wij met Kulula naar Johannesburg gevlogen. Wij hadden hulp gevraagd voor Mieke en er stond iemand klaar met een rolstoel. Dat ging dus prima. Je wordt dan bij vertrek als eerste de slurf ingereden en kun je het vliegtuig in gaan. Ik had stoelen gehuurd op de derde rij van voren, dus Mieke hoefde maar een klein stukje te lopen. Ook in Johannesburg stond er hulp klaar en die bracht ons naar de plek waar iemand het zou overnemen om Mieke naar het KLM toestel te rijden. Dat ging allemaal prima.
Vrijdagmorgen waren wij om 10.00 uur op Schiphol en ook daar stond iemand klaar om Mieke te rijden en waren wij vrij snel klaar met alles.
Onderweg zei Yolande bel de huisarts even om te kijken of wij dezelfde dag nog terecht konden. Nu dat kon nadat ik mijn verhaal had verteld. Om 15.20 uur de plv huisarts, die voelde even en stuurde ons direct door naar het zks om bloed te laten prikken. Ze waren dus bang voor een trombosebeen. Ik heb later gebeld met de huisartsenpost in het zks en kreeg de mededeling dat wij om 22.20 uur daar werden verwacht. Yolande was daar ook en na een behoorlijk poosje wachten waren wij aan de beurt. Opnieuw het verhaal vertellen, been onderzoeken en alles wat noodzakelijke was werd gedaan. Het was ondertussen half een geworden en wij waren het wel een beetje zat na 40 uur geen slaap. Wij konden naar huis, maar moesten de volgende dag om 10.00 uur weer naar de huisartsenpost komen. Om 01.00 uur naar bed en om 8.00 uur er weer uit. Opnieuw werd naar het been gekeken en gevoeld en werd er besloten een echo te maken. Er was net wat ruimte daar en wij konden direct er naar toe. Heel apart om zoiets te zien. Duurde ongeveer een klein half uur en degene die de echo deed bij Mieke liet ons al weten dat hij eigenlijk niets kon vinden dat verontrustend was. Wij terug naar ons plekje vlak bij het koffieapparaat en dan wachten op de uitslag van de artsen die zich hierover zouden buigen. Yolande ging wat te eten halen en in die tijd kwamen net de 2 vrouwelijke artsen bij ons die vertelden dat er wel wat verhoging was, maar dat dit niet verontrustend was. Wij konden dus naar huis. Dat hebben wij gedaan en Yolande hartelijk bedankt dat zij al die tijd bij ons was. Ik ga straks even proberen of ik al wat van de onze huisarts te horen kan krijgen. Misschien moet zij wel weer aan de therapie. Indien noodzakelijk laat ik jullie wel weten wat er gaat gebeuren.
Nog even een natrapper, eergisteren zijn wij vroeg naar bed gegaan en ik hebben geslapen tot 12.00 uur de volgende dag en Mieke tot 15.00 uur. Wij hadden het dus nodig. Hiermee is dus echt een eind gekomen aan onze schitterende reis naar Zuid-Afrika, waar wij met veel plezier en dankbaarheid aan terug denken. Iedereen hartelijk bedankt voor de goede verzorging en de interesse in alles wat wij hebben meegemaakt.
Liefs van ons
Mieke&Co
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
